امام حسین(ع)-ورودبه محرم

شمیم عاطفه در کوچه ها رها شده است//دوباره هر شب من رنگ کربلا شده است
وزیده در همه جا عطر سیب حضرت عشق//قسم به ساحت گریه قسم به ساحت عشق
 
دوباره شوق حرم تا خدا دلم را برد//به عرش روشن کرب و بلا دلم را برد
دوباره ماه محرم، رسیده ماه عزا//غروب غربت جانکاه سیدالشهدا
 
صدا صدای قدیمی طبل و زنجیر است//فضا فضای صمیمی ولی چه دلگیر است
خروش ناله‌ی حیّ علی العزا در راه//دوباره قافله‌ی روضه های ثارالله
 
برات گریه دوباره به چشممان دادندبه ما حسینیه‌ی‌ گریه را نشان دادند
حسینیه است؟ نه، خیمه؟ نه، کربلا اینجاست//مزار خون خدا فی قلوب من والاست
 
محرم آمده آقا صدایمان کردی//برای عرض ارادت، جدایمان کردی
لیاقتی بده تا روضه خوان تو باشم//عنایتی که فقط در امان تو باشم  
 
بگیر دست مرا وقت خسته حالی ها//پری بده به دلم در شکسته بالی ها
مرا به غربت بی انتهای خود بردی//شبی که گوشه‌ی‌ صحن و سرای خود بردی
 
هنوز ندبه‌ی غم در رواق تو جاری است//هنوز داغ عطش بین باغ تو جاری است
صدای مرثیه‌ی آب آب می آید//صدای گریه‌ی‌ طفل رباب می آید
 
هنوز علقمه لب تشنه‌ی لب سقاست//هنوز چشم حرم در مصیبتش دریاست
امید اهل حرم می رود به قربانگاه//و یا به سوی منا می رود ذبیح الله
 
شکسته قلب حرم، یا مجیب می گوید//نگاه خسته ای أین الحبیب می گوید
از آسمان و زمین تیر و دشنه می بارد//ز هر کرانه فقط تیغ تشنه می بارد
 
صدای ناله‌ی أمن یجیب می آید//صدای روضه‌ی‌ شیب الخضیب می آید
خمیده خواهری انگار می رود از حال//گمان کنم که رسیده حوالی گودال
 
میان هلهله‌ی بی امان چه می بیند؟//میان نیزه و تیر و سنان چه می بیند؟
نه سیدالشهدا بر جدال طاقت داشت//نه ذوالجناح دگر تاب استقامت داشت
 
هوا ز باد مخالف چو قیرگون گردید//عزیز فاطمه از اسب سرنگون گردید
بلند مرتبه شاهی ز صدر زین افتاد//گر غلط نکنم عرش بر زمین افتاد